“Sto lat po narodzinach kina, kinematograficzne metody postrzegania świata, tworzenia struktury czasu, prowadzenia narracji, łączenia jednego doświadczenia z drugim, zostały rozszerzone i stały się podstawowymi środkami za pośrednictwem których użytkownicy komputerów zyskują dostęp i wchodzą w interakcje ze wszystkimi informacjami kultury. W ten sposób komputer spełnia złożoną przez kino obietnicę wizualnego esperanto, która prześladowała wielu filmowców i krytyków lat 20-tych minionego wieku, od Griffitha do Wiertowa. Miliony użytkowników komputerów komunikują się ze sobą poprzez identyczny interfejs. I – w odróżnieniu od kina, gdzie większość ‘użytkowników’ była w stanie ‘rozumieć’ język filmu, ale nie ‘mówić’ nim (np. robiąc filmy) - wszyscy użytkownicy komputerów potrafią ‘mówić’ językiem interfejsu. Są jego aktywnymi użytkownikami, wykorzystują go do wykonywania wielu zadań: wysłania e-maila, organizacji plików, uruchamiania różnych aplikacji itd.”

“Zintegrowanie kontroli wirtualnej kamery w konsolach do gier już na poziomie sprzętowym to prawdziwie historyczne wydarzenie. Kierowanie wirtualną kamerą staje się równie ważne, jak kontrola poczynań bohatera... Gry komputerowe wracają do założeń ruchu ‘Kino-Oko’ z lat 20-tych XX wieku (Moholy-Nagy, Rodczenko, Wiertow i inni), który na pierwszym miejscu stawiał mobilność aparatu fotograficznego i kamery, a niekonwencjonalne punkty widzenia uczynił częścią swej poetyki.”

“Awangardowe strategie estetyczne zostały zawarte w metaforach poleceń i interfejsu oprogramowania komputerowego. Mówiąc krótko: awangarda zmaterializowała się pod postacią komputera. Przykładem może być technologia kina cyfrowego. Awangardowa strategia kolażu odrodziła się tu jako polecenie 'wytnij i wklej', najbardziej podstawowa operacja, jaką można wykonać na danych w formacie cyfrowym. Idea malowania na taśmie filmowej została zawarta w funkcjach malowania umieszczonych w programach do montażu obrazu. Awangardowy ruch łączenia animacji, tekstów drukowanych i ujęć filmowych powrócił w systemach typu 'all-in-one', łączących animację, tworzenie tytułów, malowanie, komponowanie i montaż.”

“Kino narodziło się z pętli. Narodziny te zostały powtórzone przynajmniej jeszcze raz w jego historii. W jednej z sekwencji 'Człowieka z kamerą', Wiertow pokazuje nam operatora kamery stojącego z tyłu jadącego samochodu. Jadąc na samochodzie, kręci korbą swojej kamery. Pętla, powtórzenie - tworzone przez kręcącą się korbę - dają początek rozwojowi wydarzeń; to podstawowa forma narracji, która jest równocześnie kwintesencją nowoczesności: kamera porusza się w przestrzeni, rejestrując wszystko, co znajduje się na jej drodze".

“Czy pętla może być nową formą narracji, odpowiednią dla ery komputerów? Warto przypomnieć, że pętla dała początek nie tylko kinu, ale także programowaniu. Programowanie wymaga zmiany linearnego przepływu danych przez struktury kontroli, takie jak 'jeśli/to' czy 'powtarzaj/dopóki'; pętla jest najbardziej podstawową spośród tych struktur... Jak pokazuje praktyka programowania, pętla i postęp sekwencyjny nie muszą wykluczać się wzajemnie. Program komputerowy przechodzi od początku do końca poprzez wykonywanie serii pętli.”

“Montaż przestrzenny reprezentuje alternatywę dla tradycyjnego montażu czasowego; forma przestrzenna zastępuje tradycyjny tryb sekwencyjny. Linia produkcyjna Forda opierała się na podzieleniu procesu produkcji na zestaw powtarzalnych, sekwencyjnych, prostych działań. Ta sama zasada umożliwia programowanie komputerów: program komputerowy rozdziela zadanie na serie elementarnych, wykonywanych pojedynczo działań. Również kino podążyło śladem logiki produkcji przemysłowej. Wszystkie inne rodzaje opowiadania zastąpiło narracją sekwencyjną, linią montażową ujęć, które pojedynczo pojawiają się na ekranie. Narracja sekwencyjna okazała się wyjątkowo niekompatybilna z narracją przestrzenną, która przez wieki odgrywała ważną rolę w europejskiej kulturze wizualnej.”

“Od czasu stacji roboczej Alto z Xerox Park, interfejs graficzny wykorzystywał multiplikację okien. Byłoby więc logiczne oczekiwać, że formy oparte na ruchomych obrazach także w końcu przyjmą podobną konwencję... Możemy się spodziewać, że kino oparte na komputerze z czasem będzie musiało pójść w tym samym kierunku - zwłaszcza gdy ograniczenia szerokości pasma komunikacyjnego znikną i gdy rozdzielczość wyświetlaczy znacząco wzrośnie, z typowych 1-2 tysięcy w roku 2000 do 4, 8 tysięcy i więcej. Wierzę, że kino nowej generacji - kino szerokopasmowe - dołączy multiplikację ekranów do swojego języka

“Skoro HCI (Human-Computer Interactions, dziedzina ergonomii odpowiedzialna za interakcje człowieka z komputerem, np. budowanie przyjaznych interfejsów – przyp. tłum) jest interfejsem pozwalającym uzyskać dostęp do danych komputerowych, a książka jest interfejsem tekstu, kino można rozumieć jako interfejs wydarzeń odbywających się w przestrzeni trójwymiarowej. Podobnie jak wcześniej malarstwo czy kino, przedstawia nam znajome obrazy widzialnej rzeczywistości - wnętrza, krajobrazy, postaci ludzi - ujęte w prostokątną ramkę. Estetyka tych kompozycji rozciąga się od obrazów ekstremalnie oszczędnych po skrajnie gęste... Byłoby tylko niewielkim nadużyciem porównanie tej gęstości przedstawień do gęstości współczesnych wyświetlaczy informacji takich jak portale internetowe, które mogą zawierać kilkadziesiąt połączonych hiperłączami elementów, lub do interfejsów popularnych programów, które również pokazują użytkownikowi dziesiątki poleceń równocześnie.”